زهرا جعفري

روزگارِ خزانِ دل

                         آمد

آمد آن ابرِ تيره و تارِ بد خو

 تا سيل شود

تا بِبَرد

رنگِ خوشِ سبزي را

تا كه زردي بزند پيكره ي زيبا را

به خرابي بِكِشد دشتِ گل و خانه ي من

من در اين غروب دلگير نمور

باز دلتنگ بهاري ديگر