هادي حيدري
يادِ
تو
خاطره ما
و من در بستر زمان گرمايِ تو
رحله ي آهنگ درخت عاشقي را
مي شنوم
روزي كه نبود صحبت خود در ميان
اي روح تو
جاودان
هادي حيدري
مي خواهم بنويسم
بر زير كمان برگ رنگين
آه ققنوس پير را كه بيدار مي كند پهنه پندار را
شعله اي مي خواهم
شبيه آه
و فردايي كه باشد نشاني
تا به شفق بپيمايم
و صدايي كه هيچكس نمي خواهد بداند
حتي كلاغي
بر اين ويران خرابات
هادي حيدري
با من بگو
كه انسان چگونه تو را بَرده خود كرد
و زيبايي را در چشمان برفي تو
محو كرد
و صبوري چشمان خسته تو
كه دَم كرده بود
زير پلك دلبستگيها
روزي كه نيازش ارضاء شده بود
و تو را كسي نبود كه همدري كند
در سوزش
سياهي
سكوت
هادي حيدري
تو را ابراز خواهم كرد
وقتي كه بهانه هايت موج مي گيرد
و خورشيد در پاي عشق تو
عرق مي زند
تو را ابراز خواهم كرد
همچون ستاره
نَفَسِ مهاجر مي گيرد
صداي مهيب
زداينده عقل توست
از مرواريد چشمانت خواهد چكيد
