ترس

از هزيانم برخاسته اَم

چون ماهي در تُنگ اقيانوس

مرا از سايه اَم بپرس كه سال ها در آن

حل شده اي

و ترس را با من نشانه مي روي

كلمات لابلاي دندانهايم

مي اُفتد