علي اميري (باران گنابادي)

 شعر۱

نه آسمان،

نه دريا،

آبي لحظه هايم نمي شوند

آبي لحظه هايم، دستان شرور توست

شعر۲

از كنار رودخانه كُلُرادو برايم  كارت پُستال بفرست

كه ايران ديگر برايم زيبا نيست،

اندكي برايم لوركا بخوان

و مثلث برمودا باش

                         باش

كه خاطرات آت آبِ ليمو مي ريزد

در گودي چشمان اَم،

مي خواهم

در يكي از شب هاي آرام سپتامبر

عاشقانه اي به تو هديه دهم

كه بوي آن فضا را عطراگين كرده است،

چه روزها كه درعكس اَت لَميده بودم

عكس اَت دود شد، اَره شد

و من مانند نخ سيگاري بي نفس سوختم

در عكس اَت لميده بودم

                        كنايه از

                        چهره ي فرشته اَت بود

                         كه سند مالكيتي نخواست

نه آسمان

نه دريا