حميد خصلتي

وسعت ابروي يار

كسي به چشم تو محدود مي شود كه منم

و روشن است زچاك غريب پيرهنم

ز انبساط نفس هاي گر گرفته من

چه نخ نما شده راز نگفته سخنم

غزل نشسته اگر در مسير باور باغ

اگر چه بوي ترنج تو مي دهد دهنم

ميان مصر وجود تو استحاله شدم

قرار بود بميرم و ليك دم نزنم

زشوق ابروي جانان هزار بار دگر

سكوت ميكنم و هم سكوت مي شكنم