ابوالحسن دلشاد نوقابي

موج نگاه

نرگس مست تو ديوانه كند هر دل را

تير مژگان تو هر سينه كند منزل را

موج زيباي نگاهت چو گره زد بر دل

كرد پروانه ي شوريده من بيدل را

خيمه زد ابر خيالت چو به كهسار وجود

بود اشك و من و مي بزم شب محفل را

قطره ام چون كه به درياي وصال تو رسم

پايكوبان بدرم سينه ي هر ساحل را

با تو خواهم كه بميرم و برآيم از خاك

تا كنم طي به قيامت ره پر مشكل را

پر و بالي بزنم گر به طوافت يك دم

ز اشك شوقم تو ببيني همه جا پُر گِل را